Amat

Gece yarısının karanlığında, limanın sessizliğini bozan koca bir kalyon demir almak üzereydi. Üç direği, iki güvertesi ve elli sekiz topuyla devasa gemi, yelkenlerini hazırlarken mavi bayrağını dalgalandırarak ayrılışını müjdeliyordu. Gizemli bir adam, elinden tuttuğu İsrâfil’i sürükleyerek kalabalığı yararken, geminin gürültülü güvertesinde gemiciler telaşla yükleri istifliyordu. Vardiyan, küfürler yağdırarak işlerin yolunda gitmesini sağlıyor, "Hadi, sallanmayın be!" diye bağırarak herkesi harekete geçiriyordu. Güneş doğmadan yedi saat önce, adam sürme iskeleden gemiye çıkmak için İsrâfil’i çekmeye çalıştı. Ancak çocuk, ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın kılını bile kıpırdatmadı. Son bir hamleyle "Gel hadi!" diye seslendiğinde, İsrâfil nihayet pes etti. Fakat kaygan iskelede düşmemek için midir bilinmez, çocuğun kuşağına yapışmış iri yarı, siyah kaputlu bir adam belirdi. Bu gizemli figür, bir an kuşağı.