Ama Sen Gelmedin

Gökten süzülüp avuçlarıma düşen bir kar tanesi gibiydin; eriyip yok olurken bile izini bıraktın. Aklımı başımdan alan bir kurşun gibi saplandın yüreğime, bela diye geldin, beni paramparça ettin. Aşkın ta kendisiydin, acının habercisi, beni kendine tutsak eden. Önce var eden, sonra Mecnun’a çeviren el senin değil miydi? Yağmurdan sonra toprağın kokusu, emeğin sıcaklığı, soğuk bir günde dudaklarıma değen kaşığın sıcaklığı gibisin. Namazın ardından gelen huzur, dilimden düşmeyen dua, görmeyen gözüm, duymayan kulağım, tutmayan dizimsin. Son aldığım nefes kadar yakın, sınav anındaki heyecan kadar gerçek. Evrenin içinde bir yıldız, solmayan bir gezegen, kalbimin tek anahtarı, yüreğimin en derin sızısı. Sen benim her şeyimsin, ama başkası için belki de hiçbir şey. Kim olduğunu bilmiyorum, ama sensizliğin boşluğunu biliyorum.