Altmış Üç

Acımasızlığın en derin izlerini bırakanlar, çoğu zaman en yakınlarımızda saklanır. Gözlerini kin bürümüş, yüreklerini nefretle doldurmuş bu insanlar, karanlıkta sinsice bekler; çünkü en büyük korkuları, kötülüklerinin gün yüzüne çıkmasıdır. Dostluk maskesi takıp iyiliği taklit ederken, yalanlarıyla etrafımızı sarar, bizi içten içe kemirirler. Onları fark edene dek, zehirleri sessizce yayılır. Tarih boyunca nice kalbi yaralayan bu gölge figürler, aslında hiçbir zaman uzakta değildir – tam da yanı başımızda, içimizde. Peki ya onları tanıdığımızda, geriye ne kalır?