Altı

Çocukluğunun o tozlu sokaklarında, ilk bisikletinin gıcırtılı tekerlekleriyle başlayan yolculuk, aslında çok daha derin bir hikâyenin başlangıcıydı. Dört küçük tekerleğin üstünde sallanırken bile, arkadan iten ellerin sıcaklığını unutmamıştı hiç. Yeşil misketini avucuna ilk kez koyan, onu düşmekten koruyan, hatta cesaretlendiren hep o olmuştu. Babasının yanağına kondurduğu öpücüğü, annesinin süt dolu memelerini ilk ona uzatışını, sevgilinin gözlerinde yankılanan ilk aşkı... Hepsi, zamanın sisinde kaybolup gitmeden önce, bir anı olarak kalakalmıştı zihninde. Şimdi, o anılarla yüzleşmek, belki de kaybettiklerini yeniden bulmak için dönüyordu geçmişe. Her şey, altı harfli bir sözcük kadar yakın, altı adım kadar uzaktı.