Altay / Kamların Gecesi 2

Gökyüzü kararmış, atların toynakları toprağı dövüyordu. Türk süvarileri, gölgelerden fırlayan uğursuzların arasında sıkışmıştı. Düşman, atları parçalayan pençeleriyle, mızraklarıyla saldırıyor, savaş naralarıyla karışan hırıltılar geceyi inletiyordu. Çemberi yarıp kaçmak imkânsızdı; ölüm, her yandan soluyordu. Ama onlar korkmuyordu. Kılıçlar çekildi, zırhlara inen darbeler metalik bir şarkı gibi yankılandı. Tek amaçları kalmıştı: olabildiğince çok düşmanı yanlarında götürmek. Ölüm, onlar için bir son değil, bir destanın başlangıcıydı. Adları, göğe yükselen birer tuğ gibi kalacaktı. Öyle bir öleceklerdi ki, ölüm bile pişman olacaktı.