Also Sprach Zarathustra

Zerdüşt’ün sesi, gök gürültüsünü andıran bir uyarı gibi çınlıyor: İnsanlık, kendi ötesine geçmek zorunda. Nietzsche’nin bu eseri, fırtınalı bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor okuru. Zerdüşt, dağların doruğundan inerek kalabalığa seslenirken, anlattıkları anlaşılmaz bir bilmece gibi kalıyor. Onlar gülüyor, alay ediyor; o ise suskunlaşıyor. "Bunlar beni duymak için kulaklarını mı yırtmalı?" diye soruyor içinden. Eğitim, kültür, kibir... İnsanlar bunlarla övünürken, asıl meseleyi gözden kaçırıyorlar. Zerdüşt’ün müjdesi, yıldırım gibi çarpıcı: Üstinsan, geleceğin kapısını aralayacak olan. Ama bu çağrı, sağır kulaklara mı düşüyor?