Alp Börü - Orun

Ötüken’in ilkbaharı, alıç dallarından süzülen o büyülü kokuyla uyanır. Toprak, gökkuşağı renklerinde açan çiçeklerle bezenmiş, sanki doğa kendi güzellik yarışmasını düzenlemiş gibidir. Kuşların nağmeleri, rüzgârın fısıltısıyla birleşince ortaya çıkan ezgi, insanın içini ısıtır. Kelebeklerin dansı ise bakışları kendine hapseder, zamanın durduğu hissini uyandırır. Güneş, yakıcı değil, okşayıcıdır; teni sarar, ruhu besler. Tanrı Dağları’nın doruklarında erimeye yüz tutmuş karlar, uzaktan cennet bahçelerini andırır. Ne var ki bu huzur görüntüsü aldatıcıdır. Börü’nün suskunluğu, sessizliğin ardında yatan fırtınayı gizler. Çakallar, kurtların gölgesinde dolaşırken, farkında değillerdir ki o suskunluk bozulduğunda, her şey değişecektir.