Alnımdaki Işık

Ölüm anında bedeninizden ayrılan bilinciniz, bir zamanlar "benim" dediğiniz o cansız yığına bakakalır. Elleriniz, ayaklarınız, başınız artık size ait değildir; size emanet edilmiş bu geçici yurt, sahibini beklemektedir. O an, yüreğinize düşen soru ağırdır: "Dünya denen bu imtihanda ne yapmalıydım, ne yaptım?" Cevabı zaten biliyorsunuzdur, ama dillendirmek utanç verir. Çünkü hakikat, dilinizin bile söylemeye çekindiği bir gerçektir. Kaçmak istersiniz, ama nereye? Sizden uzakta, sizden daha yakın olan O'ndan başka sığınacak yer yoktur. Dehşetle "Allah" diye haykırırsınız; işte o zaman anlarsınız: hayat, bir anlık gafletle heba edilecek kadar ucuz değildir.