Almeria İpekleri

Almeria’nın incecik ipekleri, şairin parmaklarında geceye sarılıp kalıyor. Bir gömlek dikiyor sessizliğe, sırma işlemeli, gölgelerle örülü. Pazartesinin ilk ışıklarıyla birlikte, her sözcük sabahın soğuğunda titreşiyor; üşüyen yalnızlık, ipeğin dokunuşunda eriyip gidiyor. Şair, gömleği başköşeye yerleştiriyor, sanki geceyi bir anlığına durdurmak istercesine. Almeria’nın ipekleriyle örülen bu öyküde, sözcükler sessizliğin ardında nefes alıyor, şairin içindeki kış, ipeğin sıcaklığına karışıyor.