Allah'ın Aslanı Hazreti Hamza

Mekke’nin o kutlu günlerine yaklaştığı dönemde, şehirde Hamza kadar heybetli ve gözü pek bir yiğit daha yoktu. Doğası gereği macerayı, avlanmayı ve cesareti sever, durağan bir yaşamdan uzak dururdu. Günün yorgunluğunu Kâbe’yi tavaf ederek atmak, ona tarifsiz bir huzur verirdi. O sert ve dik başlı savaşçı, Kâbe’nin önünde nasıl da içten bir saygıyla eğilirdi; bu, görmeye değer bir manzaraydı. Dağları bile dize getiren bu yiğidin, kutsal mekân karşısındaki alçakgönüllülüğü, başkalarınınkinden çok daha anlamlıydı. Çünkü sıradan insanların boyun eğmesi beklenirken, Hamza gibi birinin bu hürmeti, yüreğinden gelen bir samimiyetle sergilemesi, her şeyi farklı kılıyordu. Ancak bu kez olaylar beklenmedik bir şekilde gelişti. Ebû Cehil ve yanındakiler, Allah huzurunda eğilmeyi reddederken, Hamza’nın tokadıyla boyunlarını bükmek zorunda kaldılar. O güne dek eğilmez sanılan başlar, bir yiğidin öfkesi ve cesareti.