Alışmak İyileşmek Değil

Gece yarısı zihne sızan o karanlık düşünceler gibi, roman da okurunu sessiz bir yolculuğa çıkarıyor. Yeşilin derinliklerinde kaybolan topraklarda, sözün ağırlığıyla yürüyen bir ses var; hem şairin hem de tarihin yükünü taşıyan. Sessizlik bile burada konuşur, her satırda bir iz bırakır. Aşkın ve sorumluluğun kesiştiği yerde, hafifletilemez bir vicdan yükü belirir. Kimse sözün gücüne dokunamaz, çünkü o çoktan kendi yolunu çizmiştir. İnce ince, sızım sızım, içine işleyen bir anlatı. Umay Umay’ın izinde, kelimelerle örülen bir arayış başlar.