Alışılmadık Deniz

Deniz’in sesi artık bu sokaklara sığmıyor. Büyümek, taşların arasında sıkışmak gibi bir şey – her adımda duvarlar yükseliyor, nefes alacak yer kalmıyor. Uykuya dalmalı belki, her şeyi unutup taş yığınlarına dönüşen şehirle birlikte. Dağların yankısı içini kemirirken, güneşin bıraktığı gölgeler bile ona yabancı geliyor. Dönmek istiyor, ama karanlık peşini bırakmıyor. Işıklar sönünce geriye kalan sadece korku, sadece o boğucu sessizlik. Her şeyin bir sınırı var, biliyor; ama bu şehir, bu duvarlar, bu gölgeler... Hiçbiri ona ait değil.