Alim

Ali’nin gözünden dünyaya bakmak, uzak bir yıldızı izlemek gibi. Herkesin içinde, yine de tek başına duruyor; cam kenarından süzülen bakışları, sanki her an kaybolacakmış gibi titrek. Onu izlerken fark ediyorum: sessizliği, en yüksek seslerden daha gür çıkmıyor mu? Bir kuşun çığlığı nasıl da bedenini sarsıyor, oysa etrafındaki hiçbir şeye tepki vermiyor. Yorgunluk mu, yoksa içindeki ağırlık mı bilmiyorum, ama bacakları bir anda taşıyamıyor onu, çöküyor kalabalığın ortasına. Benim içime de. Uykusunda hıçkırıklarla sarsılıyor Ali. Rüyalar yetmiyor mu artık, neden uyanıkken de parçalanıyoruz? Üsküdar hep onun gözlerinde mi saklı, yoksa biz mi orayı onunla görüyoruz? Susma, diye geçiriyorum içimden. Kelimelere sığınalım, sayfalardan hiç çıkmayalım. Belki o zaman birbirimizi buluruz.