Ali

Hatice, hayatının en zor anında Ali adını taşıyan bir çocuğu dünyaya getirdi. Çevresindeki sayısız çocuk, adam ve engel, onun kalbinde birikirken, Ali’ye duyduğu sevgi her şeyin üstünde bir bağ kurar. Hatice, Ali’ye sımsıkı sarılırken, gözlerindeki hüzün ve umut birbirine karışır; her yeni adımda, yokuşların yükselişiyle birlikte, içinde birikirken bir yandan da dağılır. Okuyucu, bu duygusal yolculukta Hatice’nin Ali’ye karşı beslediği tarifsiz bağlılığı ve yalnızlıkla mücadele eden iç sesini hisseder; her satırda, bir annenin çocuğuna duyduğu tarifsiz sevgiye tanıklık eder. Bu roman, aynı zamanda insanın sınırlarını zorlayan bir varoluş mücadelesinin de sessiz bir yankısıdır.