Alfaların Dansı

Selim'in Sümeyye'ye olan güveni, her fırsatta dudaklarından dökülüyordu. Ne var ki bu sözler, genç kadının yüzünde aniden beliren bir gölgeyle karşılanıyordu. Sanki içindeki bir ses, ona tehlikeyi fisıldıyor, savunma kalkanlarını kaldırmasına neden oluyordu. "Bana güvenme," diye mırıldanıyordu Sümeyye, gözlerini kaçırarak. "Neden?" diye ısrar edince Selim, omuz silkip geçiştirmeye çalışsa da cevabı soğuk bir gerçek taşıyordu: "Çünkü istesem, seni istediğim her şeye ikna eder, sahip olduğun her şeyi elimden alırdım." Selim'in itirazı ise içten geliyordu: "Evet, belki yaparsın ama senin yüreğin buna izin vermez." Sümeyye'nin yanıtı ise şaşırtıcı derecede sertti: "Sakın bana bu kadar güvenme. Kimse göründüğü gibi değildir." Oysa hayat, her şey yolundayken bile kırılgan bir denge üzerine kuruluydu. Kötülük, pusuda bekleyen bir cellat gibi, sessizce fırsat kolluyordu. Hele Sümeyye için bu tehdit, sadece.