Alfa Kızı

Geniş bir nefes aldı, sanki omuzlarındaki ağırlık bir anda kalkmış gibiydi. Kollarını yukarı uzatıp gerinirken, gözleri odanın her köşesini taradı. Çocukluğundan beri ürktüğü bu tavan arası, şimdi ona huzur veriyordu. Duvarlara kendi elleriyle çizdiği portreler asılıydı; her biri geçmişin izlerini taşıyan sessiz tanıklar gibi. Köşede duran iri vazoda her sabah tazelenen çiçekler, komodinin üzerinde duran aile fotoğrafları... Her nesne, burada geçirdiği anların bir parçasıydı. Odanın sessizliği bile ona artık yabancı gelmiyordu.