Aleyta

Denizde bir ateşin ortasında, eriyen mumdan gemilerle savruluyorum. Kumdan kalelerim yıkılıyor savaşın her anında, çaresizliğin ağırlığı omuzlarımda. Kendime göre zenginim belki, pul pul paralar biriktirmişim; ama itibarsızlık, gölgesi gibi peşimi bırakmıyor. Aslında inanan biriyim, kuldan medet umuyorum taleplerim için. Belki de bu yüzden sıkıntılar, bir türlü yakamı bırakmıyor. Her şeyin bir bedeli varmış gibi geliyor; boş vermişliğin, çaresizliğin, itibarsızlığın... İçimde biriken sorular, cevapsız kalıyor. Alevler yükseldikçe, kumlar kayıp giderken, ben hâlâ burada, kendi savaşımın ortasında dikiliyorum. Belki de her şey, sadece kul olmanın kaçınılmaz sonu.