Aleve Mey Değince

Şiirler, dumanların ardında kaybolmuş bir alev gibi yanıyor; her dize, bu yangının içinde eriyerek yeni bir kıvılcım buluyor. Yazar, bir kadeh kırmızı şarap dökerken, kelimelerin ısısını hissediyor; sözcükler, kavrulan ısıyla eriyip, şarabın içinde kıvılcım gibi parlıyor. Bu kıvılcımlar birer meyveye dönüşerek, içlerinde saklı bir şiir doğuruyor. Ateş hiç sönmez; her yudumda, okuru da yanına alarak, dizeleri yeniden canlandırıyor.