Alem-i Hab

Karanlık bir mağarada yankılanan yalnız ses, aslında bir çocuğun kırık umutlarının fısıltısıydı. Varoluşunun yarım kalan öyküsü, onu duyan ve anlayan biri çıkana dek beklemek zorundaydı. Oysa aydınlığa giden yolun kapalı olduğuna inanmıştı hep. Her şeyi gören gözleri, kendisini göremeyen dünyanın acımasızlığıyla kavrulurken, içindeki o gizemli varlık sessiz çığlıklarını boğmaya çalışıyordu. Şimdi ise mağaranın derinliklerinden kopup yeniden doğmanın, ana kucağına dönüşün gizemli yolculuğu başlıyordu. Kaderin elinde savrulan bu ruh, aydınlanmanın eşiğinde yeni bir sayfa açmaya hazırdı.