Aldatma

Philip Roth’un *Aldatma*’sında karşımıza çıkan erkek, ne kusursuz bir kahraman ne de yüce bir figür. Aksine, sıradanlığın içinde kaybolmuş, zamanla çirkinleşen, hatta iğrençleşen bir adam. Başlangıçta belki çekici gelebilir; ateşli, tutkulu, biraz da gizemli. Ama çok geçmeden gerçek yüzü ortaya çıkar: höpürdeterek çorba içen, dişlerini diliyle karıştıran, kilo almış, hantal bir figür. Ne romantik bir âşık ne de saygın bir eş; sadece sıkıcı, bencil ve zamanla dayanılmaz hale gelen bir varlık. Başta sinir bozucu bir tedirginlik uyandırırken, ilerledikçe öfkeye dönüşen bir rahatsızlık bırakır insanda. Hayallerin yerini acı gerçekler alır; tutkunun yerini bıkkınlık, aşkın yerini ise nefret. Bir zamanlar umut bağlanan adam, artık bir yük, bir utanç kaynağıdır. Roth, bu çöküşü öyle bir betimler ki, okurun içinden onu silip atmak, hatta yok etmek gelir. Hayallerin nasıl da acımasızca paramparça olduğunu gösteren, çarpıcı bir portre.