Albertine Kayıp (Kayıp Zamanın İzinde)

Marcel Proust’un unutulmaz serisinin altıncı halkası, Albertine’in ansızın ortadan kaybolmasıyla başlıyor. "Albertine gitti!" cümlesi, anlatıcının zihninde bir deprem etkisi yaratıyor; duyguların karmaşası, mantığın sınırlarını zorluyor. Bir zamanlar sıradan gördüğü bu ayrılık, şimdi içindeki boşluğu derinleştirirken, geçmişle bugün arasında savruluyor. Andrée’yle hesaplaşmalar, telgrafların peş peşe gelişi, Boulogne Ormanı’ndaki o sarışın siluet, her biri hafızanın koridorlarında yankılanıyor. Venedik’in kanalları, gondolların sakin akışı, Combray’ın gölgeleriyle iç içe geçerken, acı ve özlem birbirine karışıyor. Proust, aşkın kırılganlığını, insanın kendi yanılsamalarına nasıl tutsak olduğunu, incelikli bir dille resmediyor. Anlatıcı, bir an önce kurtulduğunu sandığı bu bağdan, şimdi kopmanın dayanılmaz ağırlığını taşıyor. Hem gülünç hem yürek paralayıcı, hem gerçekçi hem düşsel bu yolculuk, zamanın ve.