Alaşiya Mektupları

Bazı anılar, zamanın ötesinde durur; ne yaşlanır ne de soluklaşır. Savaşın gölgesinde büyüyen çocuklar, bir gün ansızın göç yollarına düşer, ölümün soğuk nefesini enselerinde hisseder. Oysa dünyanın, masumiyetin renginde kalması gerekmez miydi? *Alaşiya Mektupları*, bu sorunun peşine düşen sanatçıların, acıların ortasında umudu yeşertme çabasını taşır sayfalarına. Her mektup, bir yaşamın kırılma anını, barışın neden vazgeçilmez olduğunu fısıldar. Dostoyevski’nin sözleriyle: İnsan, insana karşı sorumludur. Keşke insanlık, çocukluğundaki saflığı hiç kaybetmeseydi. Bombalar evleri değil, putları parçalasaydı; denizlerde balıklar değil, ölüler değil, yalnızca dalgalar dans etseydi. Bu kitap, o "keşke"lerin izinde, geleceğe uzanan bir eldir.