Alacakaranlık Yalnızlıkları

Dumanın bacadan süzülüşü gibi, zaman da parmak uçlarında kaybolup gider. Bir an gelir, tellere dokunan eller durur; fildişi tuşlar sessizliğe gömülür. Yaşamın döngüsü, annenin rahmine dönüş gibi, bazen geriye sarar kendini. O zaman, belki ben de dönerim. Belki o an, geri dönüşün kapısı aralanır. Kuena Diaho’nun satırlarında, yalnızlığın alacakaranlığına düşen anlar, birer hatıra gibi belirir. Her kelime, bir nefes kadar yakın, bir rüya kadar uzak. Dönüşün imkânsızlığını sorgulayan bu kısa ama derin metin, sessizliğin içinde yankılanan bir çığlık gibi.