Alabele

Yaşam, bazen öyle bir sofraya oturur ki; herkes aynı tabağa kaşık sallarken, kimse ayrı düşmez birbirinden. Ölüm denen o büyük bayrama, hep birlikte yürünür sanki. Beste Naz Karaca’nın *Alabele*’sinde, varoluşun bu karmaşık dansı, naif ama derin bir dille anlatılıyor. Akıl bir yanda, çocuk saflığı öteki; mürekkep ellerde, bembeyaz sayfaların üzerinde iz bırakırken, hayatın kendisi de bir tür yazıya dönüşüyor. Sözcükler, bazen kırılgan bir cam gibi çatlıyor, bazen de bir nehir gibi akıp gidiyor. Karaca, 126 sayfada, insanın içindeki o sessiz fırtınaları, küçük ama keskin imgelerle yakalıyor; okurunu, hem tanıdık hem yabancı bir yolculuğa çıkarıyor.