Aklımdan Geçirip Ağzımdan Kaçırdıklarım

Hamalın sırtındaki yük, omuzlarındaki ağırlıktan çok daha fazlasını taşıyordu aslında. Her adımda çöken yalnızlığı, her solukta unutulmaya yüz tutan hayalleri, her bakışta kaçan umutları vardı. Dışarıdan bakıldığında sadece bir işti yaptığı; ama içinde, kimsenin görmediği bir dünya dönüyordu. Taşıdığı yükler kadar düşünceleri de yoruyordu onu, belki daha fazla. Zihninde birikenler, daracık sokaklar gibi çıkmaza giriyor, yüreğini sıkıştırıyordu. Mutluluk anlarıysa, bu karanlığın içinde birden parlayan ışık gibiydi – hem var hem yok, hem yakın hem uzak. Hayallerini düşündükçe dağılıyordu zihni, olmazları aklına geldikçe daralıyordu nefesi. Dışarıdaki taşlar ne kadar sertse, içindeki çıkmazlar da o kadar acımasızdı. Her şeyin ötesinde, yaşadığını hissettiği o anlar vardı işte – hem en gerçek hem en kırılgan.