Aklıma Yıldız Düştü

Yıldız, yıllardır sürdürdüğü hayatı bir anda sonlandırmanın eşiğindeydi. "Artık dayanacak gücüm kalmadı," diye fısıldadı Çakır’a, sesi titrerken bile kesin bir kararlılık taşıyordu. Oğlunun geleceği için katlandığı her şey, içindeki analık sevgisinin ağırlığı altında ezilmişti. "Ferhat olmasaydı, açlıktan ölürdüm de bu işi yapmazdım," derdi sık sık. Yüreği kinle değil, umutla doluydu; hayalleri ulaşılmaz değildi, sadece biraz soluklanmaya ihtiyacı vardı. Gözleri yaşlarla dolduğunda bile, bu vedanın özgürlüğe açılan bir kapı olduğunu biliyordu. "Başkası için nefes alıyorsam, Allah canımı alsın," diye yakınırdı. Şimdi, o an gelmişti işte.