Akıntıya Kürek Çekmek

Dağların buz gibi derelerinde doğan alabalıklar, yaşamak için soğuk sulara mahkûmdur. Onlar için ayrılık, son demektir. Yine de ömür boyu sürecek bir yolculuğa çıkarlar: kaynağa, o ilk gözeneğe ulaşmak için. Ulaşamasalar bile bu çaba, onlara can verir. Aşkları, akıntıya karşı durmalarını sağlar; soğuk suların çekiminden kopmamalarına rağmen, o uzak noktaya duydukları özlemle mücadele ederler. Gözene, onlara iki kez hayat bahşeder: Hem barınak olur, hem de kavuşma umuduyla onları kendine çeker. Bu sonsuz döngüde alabalıklar, varoluşlarının sırrını akıntıya karşı kürek çekmekte bulur.