Akıncılar

Sadrazamın huzurunda, elçinin umursamaz tavrı karşısında Bekri Mustafa Paşa’nın öfkesi alevlenir. Gözleri öfkeyle parıldarken, karşısındakine sert bir uyarı savurur: "Burası devletin en yüce makamı, vezirin divanı! Güç kimdeyse, onur da ondadır. Senin övdüğün Kayser’in ne suçu var da, ne gücü var da şereften söz edebilir? Aklını başına topla, vezirin eteğine yapış da özür dile!" Odadaki gergin hava, sözlerin ağırlığıyla daha da yoğunlaşır; her kelime, iktidar ve itaatin sınırlarını çizer.