Akasyanın Ahı

M. Bayram Çelik’in *Akasyanın Ahı*, sessizliğin derinliklerinde yankılanan bir hayat hikâyesine dönüşüyor. Yorgun adımlarla örülen bu anlatıda, duvarlara kazınan izler kadar keskin bir yalnızlık var. Rüzgârın bile saklandığı kuytularda, geceyi titreten tedirginlikler, sevdanın peşinden sürüklediği sancılarla buluşuyor. Ayrılıklar denizleri aşıp yüreğe çökerken, masalların tozlu sayfalarında kaybolan ayak izleri kalıyor geriye. Savaşın ardından sadece bitkinlik ve suskunluk; dostlar dilsiz, düşmanlar dilsiz, meydanlar sağır. Acının fanusu kırıldığında anlaşılıyor ki, her sevda bir acıyla beslenir. Şimdi mezar taşlarına fısıldanan sözler, toprağın sağır kulaklarında kaybolup gidiyor. Kefen dilsiz, toprak suskun; geriye kalan, yalnızca ahların yankısı.