Ak Yeşil Kavak Ağaçları

Nevzat Üstün’ün şiirle örülü dünyasında, yaşam bir yolculuk gibi akar. Yazmak, bazen bir meyhanede geçen gecenin ardından gelen sessizlikte, bazen de yalnızlığın kucağında filizlenen mısralarda kendini gösterir. Üstün, sanat çevrelerinin gürültüsünden uzak, samimi dost sohbetlerinde bulur ilhamını. Eskilerin izinde yürürken, gençlik yıllarının coşkusuyla içilen şarabın şiire dönüştüğünü fark eder; oysa geçmişin ustaları, birkaç kadehten sonra işlerini tamamlayıp evlerine dönmüşlerdir. Ahmet Haşim’in yalnızlığına duyduğu hayranlık, belki de günlüklere dökülmeyen yılların, yazılmadan kaybolan dizelerin hüznünü taşır. Üstün, bu satırlarda, şairin iç hesaplaşmasını, geçmişle bugün arasında kurduğu köprüyü ve sanatın sessiz ama derin yolculuğunu anlatır.