Ahraz

Doğduğum gün, annemle birlikte iki can olarak girdiğimiz o soğuk, ıslak kokulu doğumhaneden yalnız çıktım. 1 Nisan’da dünyaya gelmem, sanki kaderin acı bir şakasıydı. İlk nefesimle annemin son nefesi çakıştı; geride bıraktığım tek şey, helal bir damla süt bile olmadı. Hayatım, eksilerle dolu bir denklem gibi başladı. Babam, adımı "Ahraz" koyarak beni sessizliğe mahkûm etti; duymayayım, konuşmayayım istedi. Yıllar sonra sorduğumda, "Zamanla öğrenirsin," dedi sadece. Zaman geçti, duydum, konuştum, babam da gitti. Şimdi inadına yaşıyorum, ama içimdeki soğuk bir türlü geçmiyor. Sıcak havada bile titriyorum. 22 yıllık ömrüm, beyaz bir kelebeğin kanat çırpışı kadar kısa ve kırılgan.