Ahras

İsrafil’in gözleri kocaman ve aynalıydı; gamzeleri yanaklarında dans eder, dudaklarındaki minicik çukur, soluk tenine tuhaf bir gölge düşürürdü. Ne esmer ne de sarışın, sanki ışığın içinden süzülmüş gibiydi. Bakışları her şeyi suluboya bir tabloya çevirir, zamanın ötesinde, sararmış bozkırlar kadar dingin ve uzak hissettirirdi. Denizle yoğrulmuş olsa da, ruhu mayıs çayırları gibi durgundu; ne acele ederdi ne de çocuksu bir coşku taşırdı adımlarında. Ahraz, rüzgârın inatla dövdüğü bir kıyı kasabasında geçer. Toplumun kıyısında yaşayan Adile ile, suyun dilini bilen, doğayla iç içe büyümüş İsrafil’in hikâyesi anlatılır. Mitler kadar eski, yakın tarih kadar gerçek izler taşıyan bu öyküde, İsrafil sokaklarla deniz arasında, sınırlarda büyür. Kendi gibi dışlanmışlarla, doğadaki canlılarla dostluk kurar, dayanışmanın gücünü keşfeder. Ta ki sahilde karşılaştığı iki yabancı, içindeki farklı duyguları uyandırana.