Ahmet Yesevi & İki Nehir Arasındaki Okyanus

Hoca Ahmet Yesevi, mescidinin damında kıbleye yönelip Yüce Yaradan’a yakarırken, yüreğindeki hasret ve teslimiyet bir aradadır. "Eğer kısmetse, bugün Mekke yolunu tutacağız," diye mırıldanır içinden. "Hacerülesved’e dokunup ana yurdumuza dönmek nasip olursa ne mutlu... Ama eğer topraklarımız yabancı ellerde kalacaksa, Allah’ın takdiri böyleymiş, razıyız." Ardından etrafına dönüp veda eder sanki: "Ey yıldızlar, siz ki gariplerin gözyaşları gibi ışıdıyorsunuz, bizden razı olun! Ay, yolcuların karanlıkta yolunu aydınlatan nur, sen de razı ol! Güneş, bir anlığına yüzünü gösterip çekilen, ama bağları, ekinleri büyüten ışık kaynağı... Sizler, Allah’ın yeryüzündeki nimetisiniz, sizden razıyım." Gözleri yaşlı, elleri dua için semaya açılır: "Ey Seyhun, seni cennet ırmağı diye anarlar. Umarım bir gün sularında yeniden arınırız. Dağlar, siz ki dervişlerin sırlarını saklayan sessiz bekçilersiniz, sizden de razıyım..