Ah’lı Geçmiş

Uykusuz gecelerin ağırlığı omuzlarıma çökmüş, soğuk mermerin üzerine yığılmışım. Aynaların parçaları etrafımda savrulurken nedenini bile hatırlamıyorum. Bir zamanlar sevginin beni güzelleştireceğine inanmıştım; oysa şimdi sadece eriyip gittiğimi görüyorum. Başkaları beni kalıplara sokarken, benim olanı alıp kendilerine kattılar. Ben eksildikçe onlar doldu, kusursuzlaştı. Kahkahaları kuş cıvıltıları gibi, nefesleri deniz kokulu meltem gibi tatlı. Gözyaşları bile onlara yakışıyor, sanki mutlulukla ağlıyorlar. Bu kitap, aşkın acımasız yüzüyle, aldatılmanın sessiz sancısıyla, yalnızlığın derin boşluğuyla hesaplaşıyor. Kendini başkalarında aramanın trajedisini, bıçak sırtı bir keskinlikle anlatıyor. Yıldız Ertan, ilişkilerin karmaşasına yakından bakarken, aralara serpiştirdiği ince mizahla yüzümüzde buruk bir tebessüm bırakmayı da ihmal etmiyor.