Ahlat’ın Hayaleti

Yağmur, unutulmuş bir lanet gibi gökyüzünden dökülüyordu; ne dümdüz iniyor ne de dimdik, sanki bir çılgınlık girdabıydı her damla. Sokaklar, fırtınanın hırsıyla inlerken, o da duvarlara tutunarak ilerliyordu. Şemsiyesi paramparça olmuş, bedeni rüzgârın insafına kalmıştı. Her adımda Meliko’nun adı dudaklarından dökülüyor, öfkeyle karışık bir yemin fısıldıyordu: "Beni bulacak, hesabını soracağım." Etrafında uçuşan tabelalar, çığlık atan ağaçlar, yerin altından fışkıran sular... Hepsi bir ağızdan haykırıyordu sanki. Yağmurla ıslanan yalnızca teni değildi; ruhu da eriyip gidiyordu bu kasvetin içinde. Şahin Sınır, bu karanlık öyküde, intikamın ve çaresizliğin sınırlarında dolaşan bir adamın peşine düşüyor. Meliko’nun gölgesi, aydınlanmayacak kadar derin bir karanlık gibi uzanıyor her yere.