Ahlat

Yaşadıklarımın ağırlığıyla boğuşurken, artık acının dilimde bıraktığı tortuyu tükürmekten başka çarem kalmadı. Gölgelerle didişmek, karanlık sulara dalmak için omuzlarımdaki yükü taşımaya gücüm yetmiyor. Tanrılarla aramdaki soğukluk sona eriyor; şimdi sadece kendimi kutsamak, varlığımı onaylamakla yetiniyorum. Saç diplerimdeki sancı, ellerimdeki iyileşmeyen izler ve dudaklarımdaki derin sessizlikle yeni bir döneme adım atıyorum. Bu yolculukta çantamda ekmek, kavga ve yalanlar var. Coşkunuzdan uzak durduğum için sizi hem kınıyor, hem de içten içe imreniyorum. İnsanlık adına işlenen günahlara bulaşmaktan dolayı kendimi sorguluyorum. Ve sizlere, sizin seviyenizden sesleniyorum: Ey gafiller, bırakın artık! Rahmetin azgın suları boğsun, ıslansın saçlarım, seccade görmemiş olsun. Kaderimle baş başa kalmak, Tanrı’nın özel işi benim.