Ahlat Ağacı

Mehmet Başaran, Anadolu’nun ücra bir köşesinden çıkıp edebiyat dünyasına adım atan, sessiz ama derin bir isyanın temsilcisiydi. Gözlerinde, yılların biriktirdiği sabır ve gizli bir ateş vardı; bakışları öyle sakin görünürdü ki, içindeki fırtınayı fark etmek için dikkatli olmak gerekirdi. Köy hayatının çetinliğiyle yoğrulmuş bu adam, sözünü sakınmaz, lafını esirgemezdi; bir kez açıldı mı, ya en acı gerçeği ya da en içten duyguları dökülüverirdi dudaklarından. Şehirleri, kalabalıkları görmemişti belki, ama düşüncenin ve sanatın nabzını tutmayı çoktan öğrenmişti. Şiirle tanışması, bir kaçamak değil, bilinçli bir tercihti onun için. Almancayı öğrenir gibi, şiirin dilini de ustaca kavramış, boş laflardan, süslü söz oyunlarından sıyrılıp yalın ve etkileyici bir anlatıma ulaşmıştı. Daha genç şairlerin adını bile duymadan, yeni şiirin peşinde koştuğu sade ve güçlü ifadeyi sezmiş, kendi yolunu çizmişti. Bu kitapta,.