Ah Kuyusu

Yüreğe kazınmış bir acı, tıpkı hiç kapanmayacak bir yara gibi; özgürlüğün hayaliyle tutuşan bir mahkûmun son umudu misali, hep içimizde taşıdığımız bir sızıdır bu. *Ah Kuyusu*, kaybolan çocukluğun o umarsız bakışlarını, göğe doğru yükselme inadını, şimdinin ağırlığı altında ezilen bir geleceğin sesini fısıldar. Her taşın altında bir hikâye yatar: birbirinin yarasını saramayan insanların, acıyla büyüyeceğini sanarak zalimleşen bir toplumun, nefretin ve yıkımın gölgesinde sürüklenen bir tarihin izleri... Oysa bu karanlıkta bile, yaşamdan yana yükselen bir itiraz var; güzel günlere inancın sönmeyen kıvılcımı, ah kuyusunun derinliklerinde soluk alıp verenlerin umuduna tutunuyor. Susan bir yürek, hangi dille olursa olsun, artık kahkahaya dönüşemez. Çünkü ateşe verilmiş bir alfabeden geriye, yalnızca sessizlik kalır.