Ah Kalbim

Gecenin sessizliğinde, bir mektup gibi yazılmış bu satırlar, ayrılığın acısını yüreğe kazıyor. "Sözlerim tükendi artık," diye fisıldar gibi başlıyor anlatı, virgüllerin yerini alacak tek bir nokta bile koymaya kıyamadan. Gözlerinin derinliğinde kaybolan bir sevda var burada; ellerin değdiği saçlarda, susuz çöle hasret kalan bir dokunuşta, kaşlarının kıvrımında gizlenen yarınların habercisinde. Kalbinin atışını dinlemek için göğsüne yaslanıyor, gülüşünde saklanıyor mutluluğun peşinde. Ama sen, sevgiyi nasıl da ellerinle itebildin? Sözcükler yetmediğinde gözlerinden okunan gurbeti, ellerinle nasıl unutturabildin? Bu sayfalar, bir veda değil, yürekte kalanları anlatmanın başka bir yolu. İçinde hâlâ yanan o ateşi, suskunluğun gölgesinde hissetmek için.