Ah Güzel Bir Gün

Şehzadebaşı’nın o bildik pazar sabahı, bu kez yalnızlıkla sarmalanmıştı. Gökyüzü, kuşları ve kelebekleri göç etmeye zorlayan bir karanlıkla örtülüydü; yağmur ise sevdiğinin omuzlarını ıslatmayacak kadar nazlı, ama yüreğini donduracak kadar soğuk. Herkesin suskunluğu bir yana, asıl o susmuştu – sanki kelimeler boğazında düğümlenmiş, dışarı çıkamıyormuş gibi. Yağmur damlaları, kırık aynalardan dökülen parçalar misali, içindeki soğuğu dışarı taşıyordu. Kuşlar saçaklara sığınmış, sessizce beklerken, o da kendi yalnızlığının gölgesinde, boynu bükük servilerin altında, ilk kez onsuz bir pazarın ağırlığını taşıyordu. Herkes küs gibiydi ona, ama asıl küs olan kendisiydi belki de.