Ağzımda Toprak Tadı

Küçük parmaklarının ucunda kurumuş boya izleri, gözleri merakla parlıyor. Yakınında duruşu, içindeki sessiz bağı hissettiriyor sanki. Boya kutusunun kenarına ilişiyor, annelerin kokusundan söz ediyor; bakışları bir an bulanıklaşıp yeniden aydınlanıyor. "Acaba benim annemin kokusu nasıldı?" diye mırıldanıyor, cevap bekler gibi duruyor. Cebimden çıkardığım solgun ayçiçeğini yanımıza bırakıyorum. Bir yaprağı eksik, parmağını o boşluğa bastırıyor. "Ön dişin gibi," diyor. Ağzımdaki o yitik dişin yeri zonkluyor. Çeşmeden avuç avuç su getirip çiçeğin üzerine döküyor. "Su iyi gelir," diye fısıldıyor. "Sulamazsan yaprakları dökülür, düşenin yeri acır mı sence?" Elim damağıma gidiyor, kaybolan dişimin yerine. "Hatırlarsa acır," diyorum. Sessizce ayçiçeğine bakıyoruz; sarı yapraklar arasında eksik olanın boşluğu, ikimizin de içine işliyor.