Ağzımda Laf Varken Konuşamıyorum

Sözlerin havada uçuştuğu, ama bir türlü dudaklardan dökülmediği anlar vardır. İlişkiler, birkaç cümleyle başlayıp bir anda dağılır; geriye sadece kahkahaların yankısı kalır. Dışarıda hayat, bir sitcom gibi akıp giderken, içerde sessizlik çöreklenir. Doktor "beni unut" der, ama unutmak o kadar kolay mıdır? Birdenbire yalnız kalırsın, oysa yanında biri varmış gibi hissedersin. Bar tezgâhında oturmuş, karanlığı yudumlarken bir Dark istersin. Barmen "Jan Dark öldü" der, yanı başındaki adam sırıtır. Belki de öyledir, belki de sadece gecenin karanlığı içkide erir. Trenler suçludur belki de; üç gün süren yağmurun altında dizeler akar gibi. Kelimeler birikir, ama bir türlü dışarı çıkmaz. Yılan gibi kıvrılıp kalırsın, konuşamadan, ağzında lafla boğularak.