Ağzı Süt Kokan Kelebek

Kalbinin tırnaklarını, incitmekten korktuğun için özenle kesersin; törpünün payını kaçırıp arada bir yaralar açılır. Gözlerinde kışın kuraklığı, baharın tövbesi asılı kalır; tanıdık yüzler, balkonda bir gölge gibi belirir, içindeki kuşun kanatları donar. Yedi sarı, yirmi üç kara yılın yüküyle sararmış bir yaprak gibisin artık. Zihnin, yılların suskun bulutlarıyla ağırlaşır; raflardan dökülen kitaplar taşlaşmış, dilin adını yutmuş, sessizliğe gömülmüş. Zamanın dolambaçlarında belki de ölür; mavinin en koyu saatinde, alev rengi kuşkularla boğuşurken. Kapıların ardında puslu suretler dolaşır, avluna usulca süzülürler; geçmişin izleri, şimdinin gölgelerinde kaybolur.