Ağlayan Konak

Bu eski konak, yıllar geçse de unutulmaz bir iz bıraktı çocukluk günlerimde. Kardeşlerimle koşturduğumuz avlusunda saklambaç oynarken, gölgesi bizi hep korudu sanki. Dalları oyunlarımızı izler, yaprakları fısıldaşır gibi rüzgârla eğilirdi. Bahçesindeki çiçekler mis gibi kokar, tulumbasından akan su herkese serinlik sunardı. Duvarlarından sarkan meyveleri koparıp yememize ses çıkarmaz, komşularla paylaşmayı bilirdi. Yine de içten içe bir hüzün taşıyordu konak. Yaşlı bir kadının iniltisi gibi, ahşapları gıcırdar, duvarları inlerdi. Gözlerden uzak dertlerini saklamaya çalışsa da, pencerelerindeki solgun ışık her şeyi ele verirdi. Zamanla yıpranan bu konak, sevgiyle dolu anılarımızın sessiz tanığı olarak kaldı.