Ağlasam Gözlerime İhanet

İnsanın en derin yarası, kendine ettiği ihanettir belki de. Yüzleşmekten kaçtığımız gerçekler, bastırdığımız duygular, kabullenemediğimiz yalnızlıklar... Her gece yastığa başını koyduğunda, kimsenin bilmediği o ince sızı yüreğinde filizlenir. Yaşanmışlıklar ne kadar çok olursa olsun, kayıp giden ellerini tutamazsın. Kalbine kazıdığın o isimsiz acı, bir gün benliğinden sökülüp çıkacakmış gibi bekler durur. Sahipsiz duygular, sokak çocukları misali aç ve kimsesizdir. Şefkat görmeden tükenirler. Seven gönül, sevildiğini anlamadan garip kalır. Yıllar, yetim bir çocuk gibi kapıda beklerken, şehir hayal meyal bir gölgeye dönüşür. Aynalar sensiz, duvarlar renksizdir. Bu beden, bir kez olsun içten gülmeden toprağa karışacak. Yasin Pamuk’un dizelerinde, yokluğun koleksiyonu yapılır ruhun derinliklerinde. Zaman, içten sevilmeden tükenir. Bütün yollar çıkmazdır belki de, ama elden ne gelir? Ağlasan da gözlerin sana ihanet eder.