Ağlamak Yasak

Bir adam, kalabalığın içinde kaybolmuş gibi durur. Yılların yükü omuzlarında, geçmişin acısı gözlerinde birikmiştir. Yirmi yıl dayanmanın ardından, bu milletin nasıl bu hâle geldiğini sorar kendi kendine. Sözler dilden dile dolaşırken, özgürlük sandıkları şey kölelikten farksızlaşmıştır artık. Analardan, eşlerden, çocuklardan geriye ne kaldı? Dul kalan kadınlar, yetim kalan yavrular... Para her şeyi satın aldı, alınamayanlar da yok olup gitti. Yozlaşma, çürüme, bir trenin vagonları gibi peş peşe sıralandı. "Neden buradayım?" diye sorar adam. Çocuklarının başı önünde, karısının gözleri yaşlıdır. Ama o, babadır, büyüktür; ağlamak yoktur. Gözlerindeki yaşları yutar, çünkü ağlamak yasaktır.