Ağladı ve Gözyaşlarını Öptüm

Aytuğ Akdoğan’ın satırları, bir veda gibi başlasa da aslında derin bir karşılaşmanın kapısını aralıyor. Kendini melankoliye mahkûm etmiş, eğlenceyi bile hüzünle deneyimleyen bir adamın itirafları bu; özür diler gibi, ama pişmanlık duymadan. Ne başkalarına ait olmak ister ne de dünyaya. Bu topraklarda doğmamış gibi yerleşik, ölmeyecekmiş gibi yabancı hisseder kendini. Hayatını sanatına akıtan, insanları anlamak ve onlardan beslenmek için delice bir tutkuyla dolu bir ruh. İntikamını yazıya döken, haklı çıkmak uğruna ölmeyi göze alan bir çocuk kalbi taşır içinde. Başkalarının sevgisini değil, anlayışını arar. Akdoğan’ın bu kitabı, genç bir yazarın öfkesini, yalnızlığını ve kaybettiklerini hiçbir süse kaçmadan, çıplak bir dürüstlükle ortaya koyuyor. Hiçlik özlemiyle yanıp tutuşsa da içinden yaşam sevinci taşan bir anti-kahramanın sesi bu. Yurt dışında da yankı bulmaya başlayan eser, okuru soru işaretleriyle.