Ağıtların Tanrısı

Perşembe gecesi hâlâ canlıydı, yanımda nefes alıyordu. Pazartesi sabahı aynı yatakta cansız yatan o bedene bakarken, ölümün ne kadar acımasız bir rüzgâr gibi estiğini düşündüm. "Artık verebilirim," demiştim o sabah, sanki toprağa teslim edeceğim şey benim kararımdaymış gibi. Oysa aşk da ölüm de kimseye sormadan gelir, alır götürür. Okan’ı sevmek bir emir gibiydi sanki; kalbim ona taparcasına bağlanmıştı. Şimdi geriye sadece bu ağıt kalıyor: kaybın, öfkenin ve sevginin iç içe geçtiği bir çığlık. Sepin İnceer, bu romanla sadece bir eşin, bir sevgilinin, bir babanın yokluğuna değil, bu topraklarda umursamazlığın kurbanı olan tüm çocuklara da yas tutuyor. Acıyı yüreğinde taşıyanların, suskunluğa mahkûm edilenlerin hikâyesi bu. Bir aşk mektubu kadar samimi, bir manifesto kadar cesur.