Ağıt

Yağmurun durmaksızın yağdığı o gün, içindeki öfke de sel gibi kabarmıştı. Ne çare ki gökyüzü, ne acısını hafifletecek ne de yüreğine bir haber taşıyacaktı. Gecenin karanlığında, mezraya doğru uzanan yolu hatırlıyor musun? Tarlanın başında, emeğinin boşa gitmesinden korkarken, elini sıkıca tutmuştun. O anın sıcaklığı hâlâ avucunda. Çocukluğunda, annesinin elinden tutup okula götürüldüğü günleri yaşamak nasip olmadı. Bir saatlik yolculuğun hiç bitmemesini diledin oysa. Bir de saçına takacağın tokadan vazgeçmemen için yalvarmıştın. O küçük istekte bile, kaybolan umutların izi vardı.