Ağaç Mavi Gök Yeşil

Kapıyı sertçe kapatıp uzaklaştım, ama gözlerinde onu gördüğüm an farkında olmadan paramparça bir kalbi sırtlayıp gittim. Gerisi artık senin hikâyen; benim için bu kadarı yeterli. Karanlığın içinde öylece oturan bir yüz gördüm, tam yalnızlığımın gölgesini silecekken, uzanan ellerim titredi. Gözyaşlarımı tutmaya çalışırken, çekip gittim işte... Bazı ayrılıklar, sözcüklerle değil, sessizlikle anlatılır.